.

مقاله ها

پاكستان: "جهاد"، طالب و روزمره گى هاى ما

 

 

امرالله صالح:برای دو روز پی در پی در نشست مسیر دو (تراک تو 2 - 3 سپتمبر ) در استانبول اشتراک داشتم و در آنجا تبادل استنباط ، تحلیل و نظر داشتیم با هیات پاکستانی ، هندی و افغانی. به اساس اصول نباید ازین نشست ها چیزی نوشت. اصول را قسما رعایت میکنم و به جزیات نمی پردازم. انچه من از دو رییس اسبق آی اس آی یعنی اسد درانی و جنرال احسان الحق ، دو سفیر سابق پاکستان ریاض احمد خان و عزیز احمد و یک معین سیاسی وزارت خارجه آن کشور نجم الدين شیخ در ارتباط به افغانستان شنیدم تکان دهنده است. آستین ها را باید بر زد ، کمر را بست و در برابر بازگشت هیولای وحشت بنام طالب و ترور ایستاد.

اول ) تا زمانی که مشکل ما اساسی با هند حل نگردیده است با افغانستان معضله ترانیزیت را حل کرده نمیتوانیم. در بحث تجارت افغانستان اسیر رابطه پاکستان با هند و ماجراجویی ها ی منطقه یی ارودی پاکستانخواهد بود .

دوم ) طالبان ثابت ساختند که توان جنگ و گریز را دارند.آنها دوستان ما بودند و هستند. بلی حقانی ها از سالها به اینسو در راولپندی زنده گی میکنند. نیاز به پنهان کاری هم نداریم.

سوم ) ملا منصور باید جایگاه اش را مستحکم سازد باز شاید داخل مذاکره شود . استحکام جایگاه منصور یعنی کشتار و وحشت بیشتر در افغانستان.

چهارم ) افغانستان بنیه اقتصادی ندارد. برای صادارت چیزی ندارد. زنده گی اقتصادی شما مصنوعی است استوار به کمک خارجی است.

پنجم)  پاکستان حق مشروع خود میداند با هر قومی که خواسته باشد در افغانستان فارغ از اجازه کابل تماس برقرار کند. ما میدانیم با آن لایه های جامعه افغانی و یا لایه های دولت افغانستان که بر ضد ما استند چگونه رفتار کنیم. این توانایی را داریم.

حرف آخر : غیر از زور گویی و بوی خون چیز دیگر در حرف پاکستانی ها به مشام نمیرسید.پس بر ماست که چگونه از عزت خویش دفاع بکنیم. معجزه در وحدت ما نهفته است."

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی