.

مقاله ها

طیاره بی پیلوت به جاي سرباز

 

۱۵ سال بعد از نخستین شلیک موشک توسط یک طیاره بی پیلوت، ابعاد برنامه طیاره بی پیلوتهای ارتش امریکا از حملات هوایی فراتر رفته و بخش مهمی از فعالیت‌های روزانه قوای نظامی امریکا را تشکیل می‌دهد.
حالا، خدمه طیاره بی پیلوتها از اتاقك‌هايي كه در امریکا، بخش‌هاي زيادي از خاورميانه، افغانستان و بخش‌هايي از افريقا دارند، پروازهاي پشتيباني هوايي نزديك و شناسايي زيادي را انجام مي‌دهند.خبرگزاري رويترز اخيرا در گزارشي به نمونه‌هايي از طیاره بی پیلوتهاي مورداستفاده ارتش امریکا و همچنين مكان‌هاي فرماندهي آنها پرداخته‌است.
ضابط شاو كه در پايگاهي در شهر قندهار در جنوب افغانستان به‌عنوان خلبان طیاره بی پیلوت مشغول است مي‌گويد: «در جنگي كه ما در آن هستيم، طیاره بی پیلوتها همه آينده هستند.» (خدمه طیاره بی پیلوتها بدون ذكر نام خانوادگي حاضر به گفتگو با رويترز شده‌اند.) استفاده از هواپيماهاي بدون سرنشين در زماني كه ارتش امریکا در تلاش است تا تعداد سربازاني را كه در خارج از اين كشور مي‌جنگند كاهش بدهد با حمايت و استقبال بيشتري مواجه شده است.
دولت امریکا آماري از فعاليت‌هاي اين طیاره های بی پیلوت نمي‌دهد با اين حال ده‌ها گفتگو با افرادي كه در برنامه‌هاي سري فعاليت مي‌كنند به خوبي نشان مي‌دهد كه طیاره بی پیلوتها به ابزاري مهم و مؤثر در ميدان‌هاي نبرد تبديل شده‌اند. امریکا 
۹۸۰۰ نفر از سربازانش را در افغانستان نگه داشته است و برنامه اين است كه اين تعداد تا ابتداي سال ۲۰۱۷ ميلادي به ۵۵۰۰نفر برسد.در اوج فعاليت‌ها، امریکا ۱۰۰هزار سرباز در افغانستان داشت با اين حال كاهش تعداد سربازان به‌خاطر كم شدن تنش‌ها در افغانستان نيست. در واقع، فعاليت‌هاي جنگي طالبان حالا به ميزان سال۲۰۰۱ رسيده است.
طیاره بی پیلوت به جاي سرباز
نيروي هوايي امریکا به‌عنوان بخشي از برنامه توسعه، مي‌خواهد تا 
۵ سال آينده تعداد اسكادران‌هاي طیاره بی پیلوتي‌اش را دوبرابر كند. با اين حال حتي برخي از طرفداران اين طرح، ازجمله دگرمن بازنشسته تي مارك مك‌كي كه خودش خلبان طیاره بی پیلوت بوده است معتقدند كه اتكاي بيش از حد به عمليات‌هاي راه دور و فعاليت‌هاي اطلاعاتي الكترونيك طیاره بی پیلوتها روي فعاليت‌هاي زميني تأثير منفي گذاشته است. او مي‌گويد:
«غالبا اينطور است كه هواپيماهاي كنترول از راه دور به ابزاري تبديل شده‌اند كه براي ترور نفرات خاصي استفاده مي‌شوند، اما حالت بهتر اين است كه از آنها به‌عنوان بخشي از ابزارهايي استفاده شود كه هدفشان دستگيري افراد يا از كار انداختن سيستم‌هاي تروريستي است.» يكي از ميدان‌هاي آزمايش طیاره بی پیلوتها افغانستان است. طیاره های بی پیلوت در اين منطقه، 
۸ برابر هواپيماهاي سرنشين‌دار به پرواز درمي‌آيند و همانطور كه در‌ماه اپريل گزارش شد، اين طیاره های بی پیلوتها بيشتر از هواپيماهاي سرنشين‌دار از سلاح‌هايشان استفاده مي‌كنند.حتي اخيرا يكي از خلبان‌هاي طیاره بی پیلوتهاي نيروي هوايي امریکا به درجه جنرالي رسيده كه همين نشان‌دهنده اهميت اين يگان در اين نيروست.
توسعه سريع
آخرين نسل طیاره بی پیلوتها سلاح‌هاي بيشتر و بزرگ‌تري حمل مي‌كنند و در ساخت آنها از فناوري‌هاي جديدتري استفاده شده كه كارايي آنها در ماموريت‌هاي مختلف را افزايش مي‌دهد. ساعات پروازي جديدترين طیاره بی پیلوت نيروي هوايي امریکا با نام 
MQ-۹Reaper در سراسر دنيا دوبرابر شده و براساس اطلاعات مركز ايمني پروازي نيروي هوايي، به تعداد ساعات پروازي جنگنده -۱۶F رسيده است.
براساس برنامه‌اي كه سال پيش به تصويب رسيد، نيروي هوايي امریکا 
۳ميليارد دالر براي توسعه ناوگان طیاره بی پیلوتي خود دريافت خواهد كرد و ۷۵طیاره بی پیلوت جديد Reaper به اسكادران‌هاي خود اضافه خواهد كرد. نيروي هوايي همين حالا ۹۳فروند از اين طیاره بی پیلوت مدرن، ۱۵۰فروند از مدل قديمي‌تر MQ-۱Predators، ۳۳‌فروند از مدل گلوبال هاوك كه يك طیاره بی پیلوت شناسايي است و همچنين ۱۵۰فروند مدل MQ-۱C Gray Eagle را در خدمت دارد.
خانه طیاره بی پیلوتها
درحالي‌كه بيشتر پروازها در افغانستان از طريق شبكه ماهواره‌اي از خاك امریکا هدايت مي‌شوند، طیاره هاي بی پیلوت هم از پايگاه‌هايي در افغانستان توسط خدمه‌اي كه در آن هستند به پرواز درمي‌آيند. تورن برايان كه سابق بر اين خلبان هواپيماي سوختگيري 
KC-۱۳۵ بوده و حالا در پايگاه قندهار خلبان طیاره بی پیلوت است، مي‌گويد: «شغل قديمي من در حال محو شدن بود درحالي‌كه اين ميدان جديد (استفاده از طیاره های بی پیلوت) به سرعت در حال گسترش است.»
نقش پايگاه قندهار در گسترش برنامه طیاره های بی پیلوت كاملا چشمگير است. 
۱۵

سال پيش، نخستين ماموريت هجومي طیاره های بی پیلوت از اين پايگاه شروع شد. يك طیاره بی پیلوت از اين پايگاه به پرواز درآمد و با هدف ترور ملا عمر نخستين شليك يك طیاره بی پیلوت را ثبت كرد. آن شليك ناموفق بود اما برنامه طیاره بی پیلوتها از همان پرواز جدي‌تر شد. در پايگاه قندهار قبلا جنگنده‌هاي F-۱۶ و هواپيماهاي باربري C-۱۳۰ هم حضور داشتند اما حالا تنها هواپيماهاي هجومي‌اي كه در آن هستند، ۱۲ طیاره بی پیلوت هستند. مدل‌هاي جديد Reaper كه در اين پايگاه هستند مي‌توانند ۴موشك هل‌فاير و يك موشك ۵۰۰پوندي GBU-۱۲ و همينطور يك تانك خارجي سوخت را حمل كنند. اين ميزان توانايي حمل بار به طیاره بی پیلوتها اجازه مي‌دهد به‌جز عمليات‌هاي هجومي، در نقش‌هاي ديگري مانند پشتيباني از نيروهاي زميني به‌كار گرفته شوند.
بازي ويدئويي با تلفات واقعي
۱۳هزار كيلومتر دورتر، در اتاقك‌هايي شبيه آنچه خلبان‌هاي طیاره بی پیلوتها در قندهار دارند، گروه ديگري از خدمه در پايگاه هوايي كريچ در نوادا ماموريت‌هايي متفاوت اما به همان اندازه مهم را هدايت مي‌كنند. درحالي‌كه معمولا حملات هوايي طیاره های بی پیلوت هستند كه در صدر اخبار قرار مي‌گيرند، ماموريت اصلي طیاره های بی پیلوت در افغانستان شناسايي و كارهاي اطلاعاتي است. به گفته خدمه آنها، بزرگ‌ترين انقلاب در استفاده از اين طیاره های بی پیلوت، تركيب فعاليت‌هاي اطلاعاتي و هجومي بوده است. در پايگاه كريچ، خدمه عملا نيمي از تمام پروازهاي طیاره بی پیلوتها را در سراسر دنيا به‌عهده دارند.
تورن تيم، خلبان اين پايگاه مي‌گويد: «براي ما اين كار هر چيزي است به جز بازي ويدئويي. ما از همين راه دور تأثير خودمان را روي ميدان نبرد مي‌گذاريم.» اما اين تأثيرگذاري كه به بازي ويدئويي تشبيه مي‌شود؛ نتيجه واقعي و مرگباري دارد. حملات طیاره  های بی پیلوتي امریکا در نقاط مختلف جهان از افغانستان تا يمن، تا‌كنون و در يك دهه گذشته شمار نامعلومي قرباني غيرنظامي و بي‌گناه به جا گذاشته‌است. اين طیاره های بی پیلوت از آنجا كه قدرت تشخيص دقيقي ندارند يا اينكه اهداف خود را به‌صورت كلي هدف مي‌گيرند، گاهي به جاي عوامل طالبان و القاعده و داعش، مردم را در خانه‌هايشان، كودكان را در مدارس يا بازارها و خيابان‌ها هدف حمله قرار مي‌دهند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی