.

مقاله ها

خروج امریکا از افغانستان، ریختن هیزم به آتش جنگ

 

دیپلمات

با وجود تمایلات متفاوت و آشکار، بدون تردید خروج سربازان امریکایی از افغانستان به معنی ریختن هیزم به آتش جنگ خواهد بود. به علاوه، از آن‌ جایی که آمار تلفات در افغانستان افزایش پیدا کرده، فشار بر گروه‌های تصمیم‌گیرنده مقامات امریکایی برای حضور طولانی‌مدت در افغانستان نیز افزایش یافته است.

 

ترک افغانستان پیامدهای خوبی ندارد

چنانکه روشن است، ترک افغانستان و تنها گذاشتن این کشور، زمینه را برای رقبای امریکا فراهم خواهد ساخت که از نگاه استراتژیک پیامدهای خوبی برای این کشور ندارد و ممکن است باعث ادامه جنگ در افغانستان شود. برای تحقق برنامه ذکر شده، امکان دارد سیاست جامعی در پیش گرفته شود تا زمینه برای «خروج نسبی» سربازان امریکایی آماده شود.

به‌نظر می‌رسد که نه خروج کامل سربازان امریکایی و نه هم حضور گسترده نظامی به‌عنوان گزینه‌ای در دستور کار سیاستگذاران امریکایی باشد. جنرال «جان کمپبل» فرمانده اسبق نیروهای ائتلاف در افغانستان، در گزارش اخیر خود که به کمیته نیروهای مسلح سنای امریکا ارایه کرد، گفت: «افغانستان در وضعیت پیچیده‌ای قرار دارد.» امکان می‌رود این کشور به آسانی در سناریوی بحرانی گرفتار شود که امریکا تاکنون متوجه آن نشده است.

کمپبل افزود: آنچه ممکن سبب وخیم‌تر شدن وضعیت شود، این است که در حال حاضر از 407 منطقه که در افغانستان وجود دارد، 8 منطقه به‌صورت مکمل در اداره طالبان قرار داشته و در 18 منطقه دیگر طالبان نفوذ دارند. به علاوه، مراکز 94 منطقه نیز در خطر حمله قرار دارند. تاکید جدی کمپبل در کمیته نیروهای مسلح سنا این بود که برنامه اصلی مرتبط به حضور آینده سربازان امریکایی در افغانستان، باید به‌صورت جدی مورد بازبینی قرار گیرد.

 

مذاکره نکردن با طالبان خلاف دیدگاه کمپبل

توضیحاتی که در کمیته نیروهای مسلح سنا صورت گرفت، انعکاس‌دهنده وضعیت کنونی افغانستان می‌باشد. چنانکه از نظریات پیداست، مذاکره نکردن با طالبان خلاف دیدگاه جنرال بوده زیرا این موضوع به حضور نظامی امریکا در افغانستان ربط دارد. حال سوالی که مطرح می‌شود این است که: اگر طالبان در تلاش تصرف کامل کشور‌ هستند و یا تهدید‌هایی را به‌وجود خواهند آورد که جنرال کمپبل به آن‌ها اشاره کرد، بنا اعضای کمیته به این باور‌ند که چرا همه آن‌ها را بر میز مذاکره حاضر نکنیم؟

یک مقام‌ پاکستانی می‌گوید همزمان با افزایش جنگ در 4، 5 سال اخیر در افغانستان، فرصت مناسبی را برای پاکستان مهیا کرد و امریکایی‌ها نیز در صدد گسترش منافع خویش بودند.

وی افزود که چنین سناریویی برای امریکا این اجازه را می‌دهد که تا زمینه را برای حضور دراز‌مدت خود در افغانستان مهیا سازد. همزمان ممکن است این کار تا حدودی عجیب و غریب به‌نظر رسد، بنا استراتژی دوگانه امریکا نشان می‌دهد که هدف از مذاکرات با طالبان به معنی خروج مطلق سربازان امریکایی از افغانستان نخواهد بود.

ممکن این کشور نخواهد به جنگ در کشور پایان دهد و یا اینکه این کشور نمی‌خواهد افغانستان را ترک کند؛ راهی که این کشور در سال 1970 در ویتنام در پیش گرفت و مجبور به ترک این کشور شد. هدف از مذاکره با طالبان، آوردن طالبان در موقعیتی می‌باشد که این گروه به نحوی حضور امریکا در افغانستان را بپذیرد. چنانچه در حال حاضر مقام‌ها در سطوح مختلف گزارش کرده‌اند که تاکید مقام‌های امریکایی به حفظ تعدادی از پایگاه‌های نظامی‌شان در افغانستان می‌باشد. چنین سناریویی به شدت در میان مقامات امریکایی اندیشیده شده و کمیته سنا به‌طور ضمنی سخنان کمپبل را تایید کرده‌اند.

 

کاهش پایگاه‌های نظامی امریکا، خدمت کردن طالبان

به عقیده این فرمانده، کاهش پایگاه‌های نظامی امریکا در افغانستان از 852 پایگاه به 20 پایگاه تنها خدمت کردن به طالبان خواهد بود. بنابراین، برای جلوگیری از چنین فاجعه‌ای، به‌نظر می‌رسد، «جان مک‌کین» رییس و تعداد زیادی از اعضای کمیته نیروهای مسلح سنای امریکا، به این باور‌ند که تعهدات درازمدت نظامی در افغانستان یک امر ضروری می‌باشد.

از سوی دیگر، به‌نظر می‌رسد که کمپبل و مک‌کین، حمایت جنرال نیکلسون را نیز کسب کرده‌اند. نیکلسون به تاز‌گی به جای کمپبل به‌عنوان فرمانده عمومی نیروهای امریکا و ائتلاف در افغانستان منصوب شده است.

نیکلسون، در پاسخ به پرسشی که در جریان جلسه تاییدیه‌ وی در سنا مطرح شد، گفت که اوضاع امنیتی افغانستان رو به وخامت است. وی هم‌چنان اذعان کرد که با سناتور مک‌کین در مورد این‌که شمار سربازان امریکایی در افغانستان باید مطابق به وضعیت این کشور تعیین شود، نه از روی جدول‌بندی زمانی موافق می‌‌باشد. این گزارش می‌افزاید: ممکن است امریکا برای خروج نسبی از افغانستان خود را آماده کند اما این کشور پایگاه‌های استراتژیک خود در افغانستان را حفظ خواهد کرد، به‌ ویژه آن عده از پایگاه‌هایی را که در مسیر گاز تاپی (ترکمنستان، افغانستان، پاکستان و هند) قرار دارند.

این امر زمینه را طوری برای امریکایی‌ها فراهم می‌سازد که این کشور قادر ‌شود جلو توسعه کشورهای مثل چین، پاکستان، روسیه و ایران را بگیرد. بنابراین حضور نظامی موثر و کوچک در افغانستان برای امریکا بی‌نهایت مهم می‌باشد. از زمانی‌که روسیه به‌عنوان قدرت اصلی در کنار امریکا در خاور‌میانه ظهور کرده حضور نظامی در افغانستان برای امریکا به یک امر مهم بدل شده است.

همزمان با مذاکره و «خروج نسبی» به امریکا اجازه خواهد داد که در بازی منطقه باقی بماند. چنین سناریویی هم‌چنان دولت امریکا را قادر می‌سازد تا از آن در داخل کشور خود نیز از نظر سیاسی استفاده کنند. گفتگوهای گسترده‌ای در «واشنگتن دی‌سی» در میان محافظه‌کاران صورت گرفت که اشتباه دولت «باراک اوباما» در مورد مداخله نکردن در سوریه هزینه سنگینی را به دولت عراق تحمیل کرد.

از این رو، وضعیت در خاور‌میانه، امریکا و متحدانش را به این وا داشته که ترک کردن افغانستان تاثیرات عمیق بر آن‌ها به‌جا خواهد گذاشت. بنا سیاستمداران امریکایی معتقدند که خروج مطلق سربازان امریکایی از افغانستان، ایالات متحده را با یک خطر جدید روبه‌رو خواهد کرد. حضور نظامی امریکایی‌ها در افغانستان این کشور را قادر می‌سازد که کارهای مرتبط به روسیه و هم‌چنین جاده ابریشم چین را زیر نظر داشته باشد.

 

معمای افغانستان در مورد دستاوردهای 15 ساله امریکا

معمای افغانستان، ممکن بیش از این در باره تروریسم نباشد، بلکه بیشتر در مورد حفظ و دستاوردهای امریکا ‌باشد که در طول 15 سال جنگ این کشور به‌دست آمده است. حضور نظامی حیاتی و موثر و مهیا ساختن زمینه مذاکره با شورشیان امر مهم برای تامین امنیت پایگاه‌های نظامی امریکا در افغانستان می‌باشد. در نتیجه، دولت افغانستان و امریکا هر 2 تلاش دارند و اخیرا کانال‌های مختلف دیپلماتیک را برای این کار گشوده‌اند تا به هدف گفته شده دست یابند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی